„De Schorsch“ glaabd, dass die gääle Mewwel in Merleboch oaner doischenoanner gebroochd häwwe
Desdewäije hodd der Schbräijer gedenkd, dasser a e bissel Kunschd mache konn.
Merleboch. De Schorsch dehd jo denne Merlebescher gern emol e bissel helfe, woannse nedd wisse douhn, obb die Bilder oan de Schroomkäschde jedz Kunschd sinn orre blouß oafach woas Hiegschmeerdes. Do wärd jo awwel aig driwwer dischbedierd, weil oans midd Schbräidoose die groohe Haiselschen e bissel bunder gemoachd hodd. Dess solld jo nix Vekäijedes soi, woann do e bissel Farb noikimmd, solldme moane.
Äwwer weil der Schlawiner soi Bilder – Graffiddi säigdme dezu – hoald hoamlisch unn ohne zu frooche oan die Wenn schbräije dudd, kriggder koan Preis fer Schdaddbildveschennerung, sondern häichschdens Äijer. Dodebei duddme Oannerschdwou exdra Leid oangaschiern, die sou grouße, farwische Bilder äijendwou druffmoole douhn, wous groo unn drouschdlous aussäh dudd. Souloang nix Iwwerzwäisches orre Gemoines debei rauskimmd, isses doch schenner, woanns e bissel bund iss.
Mundart-Kolumne „De Schorsch“
„De Schorsch“ ist eine Mundart-Kolumne, die jeden Samstag in der Odenwälder Zeitung erscheint. Autor ist WNOZ-Redakteur Wolfgang Arnold, der im Odenwald aufgewachsen ist - und für den das Hochdeutsche in der Schule die erste Fremdsprache war. Als Kabarettist und auf der Fastnachtsbühne pflegt er das „Ourewällerische“ und setzt sich für den Erhalt und die Verbreitung der Mundart ein.
Vielleischd hodd der hoamlische Schbräijer in Merleboch jo a oafach die bunde Mewwel gsäh, die se die voisch Woch uffem Kasdoaniebladz uffgschelld häwwe unn sisch gedenkd, dass do im goanze Ord alleweil e Kunschdakdion laafe dudd. Do horre gemoand, dasser debei groad sou middmache konn.
Isch moan: Basse dehd dess jo! Wouse in Merleboch doch alle Johr sou e Akdion mache douhn, bei dere iwwerroal im Freie Kunschdwäike uffgschdelld wärn. Do konnme schunn emol doischenoanner kumme, woann medde im Ord uff oamol geele Bänk rummschdäihn.
In Woarredd isses hoald nedd immer leischd zu unnerscheide, woas Kunschd iss unn woas gern wärre wegg konn. Oam Enn leigds immer oan Oam sälwerd, obbme woas schäi finne dudd orre oam Liebschde glei mimm Budze oufoange megd. Äwwer a woann woas groo iss unn bund veel schenner ausäd dehd: Woann der dems kehrd, dess liewer nedd farwisch hou will, doann derfmes hoald nedd oafach sou oumoole – a woanns schoad fer moansches schäine Bild iss!
Bis zum Negschdemol,
eiern Schorsch