"De Schorsch": Ohne Saioamer sinn die Sai im Oamer
De Schorsch wunnerd sisch, wie e Willsau midd de Krenk nooch Veggelsboch kimmd.
Veggelsboch. De Schorsch dudd sisch jo schunn wunnern, wie sou e willi Sau bis nooch Veggelsboch naus kumme dudd. Do owwe draus häwwese jo e dourri Willsau gfunne, die wou die Schwoinepeschd kadde hodd. Dodebei moanschde doch awwel groad, dassde vor laurre Droohd im Ourewoald nedd vunn oam Läbbe zum oannern kumme duschd. Woude hieschlabbe duschd kimmd alle paar Meder enn Zou, damid die kroanke Sai nedd doischgäihn unn gsunde Sai nedd a noch die Krenk krieje. Do kimmschde de jo ball vor wie in emm Errgaade, woannde doisch die Gäijend schlabbe duschd!
Do kenndme jo moane, dass sou e Willsau denn weide Poad uff die Häi nooch Veggelsboch naus nedd packe dudd. Wou do doch alleweil a noch sou en Krawall iss, wäije dere Bauschdell fer die Umgeungsschdrooß. Midd de Scheese wärd die Sau jo nedd vunn Merleboch gäije Weier gfahrn soi.
De Kall moand jo, dass dess midd dere Schwoinepeschd blouß desdewäije sou aig worn iss, weils koa Saioamer mäi gäwwe dudd. Frieher, säigder, häwwe die Sai dess zum Fresse kriggd, woas in de Kisch iwwrisch gebläwwe iss. Dess iss in de Oamer unn doann in de Droog kumme. „Do häwwe die Sai nix kriggd, woas die Leid devor nedd a gässe hehn“, moander.
Mundart-Kolumne „De Schorsch“
„De Schorsch“ ist eine Mundart-Kolumne, die jeden Samstag in der Odenwälder Zeitung erscheint. Autor ist WNOZ-Redakteur Wolfgang Arnold, der im Odenwald aufgewachsen ist - und für den das Hochdeutsche in der Schule die erste Fremdsprache war. Als Kabarettist und auf der Fastnachtsbühne pflegt er das „Ourewällerische“ und setzt sich für den Erhalt und die Verbreitung der Mundart ein.
Heidsedoach kimmds iwwrische Esse in die Biotonn, koans hodd mäi enn Saioamer unn ess Veehzeig muss äijendwoas fresse, vunn demms oam enn die Krenk kriggd. Sou oafach iss dess, säigd de Kall: „Ohne Saioamer sinn die Sai im Oamer.“
Jedz binn isch emol gschboannd, wou de negschde Zou hiekimmd, woume weiß worn iss, dass die Schwoinepeschd schunn in Veggelsboch iss. Nedd, dasse aus Vesäh äijendwoann noch e goanzes Ord oifriede douhn, ohne dassme äijendwou noch rauskumme dudd. Doann dehn die Leid dabbed gucke – unn de Sai dehds nix ausmache. Die kumme äijendwie immer dordhie, wouse hie wolle. Dess häwwe die Oalde schunn gewissd: Woannsere bressierd rennd die Willsau die Waad middsoamd Schdickel umm!
Bis zum Negschdemol,
eiern Schorsch