"De Schorsch": In Rumänien babbeln se wäiklisch Ourewällisch
De Schorsch hod die voische Woche die Guddenbrunner en Feerd gedroffe.
Feerd. De Schorsch war a schunn emol in Guddenbrunn – orre Zabrani, wies jo alleweil haaße dudd. Unn isch war sällemols baff, dass die dord in Rumämien wäiklisch Ourewällisch babble douhn. Die Noochfahrn vunn de Auswoanderer, die dord noch läwe, jedenfalls. Dess issme wärre in de Sinn kumme, wie sisch die Guddenbrunner die voisch Woche in Feerd gedroffe häwwe. „Do wou er herkumme doud“, hebb isch mer gedenkd, „dudds mäiner Ourewäller Gebbabel gäwwe, als awwel im Ourewoald!“
Dess moog e bissel ugeräschd soi, äwwer moanschmol kimmd mers groad sou vor. Isch moan: Sou schäi wie dess iss, dass jedz a de Rimbescher Boijermoaschder bei demm Grodde-unn-Lauser-Projekd vunn de Mundardfroinde middmache dudd – wieme in dere Woch in de Ourewäller Zeidung geläse hodd: Ess deefd im Grund koa Buch unn koa Schallbladd näirrisch soi, damid die Leid unn die Kinner vunn do Ourewällisch lerne! Woannme dess doagoi unn doagaus babble dehd, missdme koa Projekde und Folklore draus mache.
Mundart-Kolumne „De Schorsch“
„De Schorsch“ ist eine Mundart-Kolumne, die jeden Samstag in der Odenwälder Zeitung erscheint. Autor ist WNOZ-Redakteur Wolfgang Arnold, der im Odenwald aufgewachsen ist - und für den das Hochdeutsche in der Schule die erste Fremdsprache war. Als Kabarettist und auf der Fastnachtsbühne pflegt er das „Ourewällerische“ und setzt sich für den Erhalt und die Verbreitung der Mundart ein.
Dass misch do koans falsch veschdäih dudd: Isch finn dess klasse, woas die Mundardfroinde mache – unn isch mach bei dem Grodde-unn-Lauser-Ding jo a sälwerd midd. Isch finns blouß schoad, dassme sou e Gedrummel mache muss, blouß damid unser Schbrooch nedd veschwinne dudd.
Desdewäije binn isch jo schunn heilfrouh, dasse in Feerd awwel „Babbelbenk“ uffschdelle douhn unn koa „Redesitze“. Dess iss enn gscheide Oifall vumm Seniorenbeirat. Unn isch will emol hoffe, dass uff denne Benk a minoanner gebabbeld wärd, unn nedd „geredet“. Woann er wissd, woas isch moan!
Bis zum Negschdemol,
eiern Schorsch