"De Schorsch": De Schorsch dudd in Bäikene soin Kombass rischde
Wäije de Bauschdell isses guud, dassme dord jedz genaa gucke konn, woume iss, moand de Schorsch.
Bäikene. De Schorsch wärd ball a emol nooch Bäikene fahrn unn sisch dord soin Kombass nei rischde losse. Die häwwe jo jedz sou enn Schdoa oam Roodhaus schdäih, uff dem genau gezeigd wärd, woume iss. Me kennd jo moane, dass dess Schild, wou „Rathaus“ druffschdäihd in de Oifahrd loangd, damid koans err gäih dudd. Äwwe heidzudoach duddme jo emm Naweigeräd mäiner glaawe, als soine Aache.
Desdewäije häwwese in Bäikene jedz sou e Ding uffgschdelld, dess wou uff de Punkd zeije dudd, woume uff de Weld groad iss. Do konnschde doann gucke, wie weid doi Händie dennäwe laije dudd, woannde midd demm nawigiern duschd. Weil do schoinbar immer e paar Meder Unnerschied sinn, unn moanche Leid nedd emol denn schebbe Turm uff de Drumm finne dehn, woannse fünf Meder devor schdäihn, äwwer ehr Geräd denn nedd ouzeije dudd.
Mundart-Kolumne „De Schorsch“
„De Schorsch“ ist eine Mundart-Kolumne, die jeden Samstag in der Odenwälder Zeitung erscheint. Autor ist WNOZ-Redakteur Wolfgang Arnold, der im Odenwald aufgewachsen ist - und für den das Hochdeutsche in der Schule die erste Fremdsprache war. Als Kabarettist und auf der Fastnachtsbühne pflegt er das „Ourewällerische“ und setzt sich für den Erhalt und die Verbreitung der Mundart ein.
Uff de oanner Seid machd dess jo Sinn, dass der Oriendierungspunkd in Bäikene uffgschdelld worn iss. Woude dord jedz doch e paar Johr loang hinnerschdverreschd mimm Audo unnerwägs bischd. Wie ball hoschde do die Peilung verlorn, woannde um die Bauschdell außerrumm fahrn muschd. Moansche sinn schunn in Leerboch geloand, obwohlse nooch Woinem wollde. Oannern sinn reduur in de Kreizgass verlorn goange. Unn die schäi Schdrooß oan de Owwergass vebai ins Bäikemer Doal noi, sähn oinische Leid awwel zum allererschde Mol.
Do issme doch frouh, woannme soin Nawi-Abberad nochemol hordisch oirischde konn, bevorme inn denn Errgaade noifahrn dudd. Isch hoff blouß emol, dasse denn Schdoa a gscheid ausgerischd häwwe, damid demsoin Schärre a die rischdisch Zeid ouzeije dudd – oanschunschudden bassder jo nedd nooch Bäikene.
Bis zum Negschdemol,
eiern Schorsch